Biography - Danielle Kwaaitaal

BIOGRAPHY

Biography Danielle Kwaaitaal graduated in photography at the Rietveld Academie in Amsterdam in 1991. Her work in the final examination did not go unnoticed and was followed in 1992 by her first solo exhibition, 'Bodyscapes', at what was then the Bloom Gallery in Amsterdam. With this series, Kwaaitaal introduced what was to many people still an unknown phenomenon: digitally manipulated photography.The photographic landscapes of the body, which she 'painted' using the paintbox computer, initiated a real revolution in the traditional art world. In this way, the computer became photography's ultimate means of wreaking vengeance on painting! This pioneering spirit has proven to be a driving force behind Kwaaitaal's work. In 1994, she founded one of the first veejay collectives with the aim of bringing her video work to the attention of a younger public. Thanks to Kwaaitaal's efforts in the early nineties, veejaying is now a generally accepted art form. In recent years, the veejay podium has made way for the development of bigger, autonomous art and film productions (such as her successful underwater project FLO) in which she devotes a visual hymn of praise to the female body. Despite Kwaaitaal's use of advanced computer techniques, her work is never cold or aloof; on the contrary, Kwaaitaal's work is characterised by exceptional tactility and an unmistakeable refinement. Her images emanate from the paradoxical; the important thing is to experience them, not to think about them. Her art can also be viewed in public areas. She has created panels of life-size photos for the new urban district office in Bos and Lommer. Beyond the national and international sphere of art, Kwaaitaal is also gaining increasing recognition in the advertising industry. Major brands such as Nokia, Philips and Sanex have opted to work with her. In her work, Kwaaitaal zigzags through all the social and cultural strata of society and literally lays the world open to view.

Dutch CV

CV DANIELLE KWAAITAAL 1964 Geboren in Bussum, Nederland. 1987 Afgestudeerd aan de Mode Academie, Amsterdam. 1991 Afgestudeerd aan de Rietveld Academie, Amsterdam. Woont en werkt in Amsterdam. * Solo tentoonstellingen 1989 On the road, Cultureel Genootschap Der Donkere Kamer 1992 Bodyscapes, Bloom Gallery, Amsterdam. 1993 Unfair '93, Bloom Gallery, Solostand kunstbeurs Keulen, cat. 1994 Bubbling, Bloom Gallery, Amsterdam. 1995 Bubbling, Argos Gallery, Arnhem. 1996 Danielle Kwaaitaal and Philip Haag, Thomas Rhebein Gallery Keulen, cat. 1997 The White Room, Flatland Gallery, solostand KunstRai, Amsterdam. 1998 Airheads, Bloom Gallery, Amsterdam. 1999 Kwaaitaal and Klein, Robert Sandelson Gallery, London. 2000 HI&LO, Contemporary Art Factory, Tokyo, Japan. HI&LO, Torch Gallery, Amsterdam. 2002 Micha Klein en Danielle Kwaaitaal, De Verbeelding, Kunst Landschap Natuur, Zeewolde. Bodylogo, Montevideo, in samenwerking met Niels Shoe Meulman en Douglas Rushkoff, Amsterdam. 2003 Van Gogh en Kwaaitaal, Het Van Goghhuis, Nieuw Amsterdam. HI&LO on tour Solo album op DVD ism Notv en Universal Pictures. 2004 FLO, Torch gallery, Amsterdam. FLO, Velan Artcenter, Turijn, Italie. 2007 Liquid, Gasunie, Groningen. 2009 Whispering Waters, Groninger Museum, cat. Selected Videoworks, Monkeys Island Artspace, Cologne. Danielle Kwaaitaal, Temporary gallery Colologne. 2010 Studies of Falling Angels, Torch Gallery Amsterdam. Whispering Waters, CDA Projects, Istanbul, Turkey, cat. 2011 Danielle Kwaaitaal, Flatland Gallery, Utrecht. * Documentaire 2006 Skindeep, Kunstenaars portret van Jenne Sipman (50 min) uitgezonden door de NPS. * Groeps tentoonstellingen (selectie) 1989 De nacht van de zeer korte film, Filmmuseum, Amsterdam. 1990 Very First, Witzenhausen Meierink Artspace, Amsterdam. Twelve Channels, Arti en Amicitiae, Amsterdam, cat. 1991 The History of the Electronic Page, I.C.A., Amsterdam. Confrontation, Witzenhausen Meierink Gallery, Amsterdam. 1992 Chill Cave, met Gerald v.d. Kaap, Torch Gallery, Amsterdam. The Comfort Zone, The Living Room, Amsterdam. Bloom Presents, Bloom Gallery, Amsterdam. Fodor Longa Res Brevis, Museum Fodor, Amsterdam. 1993 Corpus, De Gele Rijder, Arnhem. Het krijtwitte kind, Aschenbach Gallery, Amsterdam, cat. Corpus, Witzenhausen Meierink Gallery, Amsterdam, cat. Breda Photographica, De Beierd, Breda, cat. Gemeentelijke aankopen, Stedelijk Museum, Amsterdam, cat. Peep "o", Artolux, Gent, Belgie. 1994 Tools and Tales, Artis, Den Bosch, cat. 1995 Prix NI, Nouvelle Images, Den Haag, cat. Het Ego Document, Naarden Foto Festival, Naarden. New balance, Twelve Artist from the Netherlands, Vilnius, Litouwen, cat. Anniversary Show, Gallery de Gryse, Tielt, Belgie. Naughty Girls, Film museum, Amsterdam. 1996 Hybrids, De Appel Foundation, Amsterdam, cat. Klein, Kwaaitaal and Franciscus, Flatland gallery Utrecht. Zeitgenossische Fotokunst aus den Niederlande, Neue Berliner Kunstverein, Berlijn, Badischer Kunstverein Karlsruhe, Duitsland, cat. Het oog als lasapparaat Stedelijk Museum Schiedam, cat. 1997 Girls on the Beach, Declercq Gallery, Antwerpen, Belgie. World Wide Video Festival, De Melkweg, Amsterdam. Ecce and Nietzche, Trust Foundation, Amsterdam. 1998 Sensual Abstraction, City Thoughts Foundation, Amsterdam, cat. Het heilige Hart, De Balie, Amsterdam, cat. 1999 Opening-show, Robert Sandelson Gallery, London. The lava Edge, Arti and Amicitiae, Amsterdam. Rembrandt 2000, Rembrandt Foundation, Den Haag. Hallucinations, B&D Gallery, Milaan, Italie. 2000 Contemporary Interior Designs, Intermezzo, Dordrecht. New Dutch Artists in Taiwan, Cherng Piin Gallery, Taipei Taiwan, cat. Zeegezichten, Zeemanshuis, Egmond aan Zee, cat. 2001 Bewegend beeld, Gorcums Museum, Gorcum. I am someone else, Plantage kerklaan, Amsterdam. Work, Dutch Woman Photographers, Tunnel Gallery, New York U.S.A. en Studio 38 Oudegracht Utrecht, cat. Golden Horse filmfestival Taipei, Taiwan. Tirana Biennale 1, Tirana, Albanie, cat. 2002 Bewegend beeld, Centrum Beeldende Kunst, Leiden. Erotica, B&D Gallery, Milaan, Italie. It's unfair!, De Paviljoens, Almere. 2003 Fake Fantasy, Gemeentelijk expositie centrum Aemstelle Amstelveen. 2004 Vloedmerk, Heemskerk aan Zee, cat. 2005 Skindeep, LUMC, Leiden, Nederland Woman Inc, Beurs van Berlage, Amsterdam Dutch Eyes, Crysalis, Bari, Italie, cat. 2006 De verleiding, Museum voor communicatie, Den Haag 2007 Vamos a Ibiza!, Arti et Amicitae, Amsterdam, Evissa, Ibiza, cat. 2008 Behang: van plint tot plafond, Coda Museum, Apeldoorn Longstories, Torch Gallery, Amsterdam Sipa, International Artfair, Seoul, Korea, cat. 2009 The Unforgettable Fire, Kunsthal Rotterdam, cat. 2011 New acquisitions, Elgiz Museum of Contemporary Art, Istanbul, Turkey 2012 Zoet&Zout, water en de Nederlanders, Kunsthal, Rotterdam * Bibliografie (selectie) 1993 Mark Peeters, Corpus, NRC Handelsblad. 1994 Paul Steenhuis, Kwaaitaal, NRC Handelsblad. Pietje Tegenbosch, Landschappen van het lichaam, Het Parool. Mariska v.d. Berg/Tanja Wallroth, Het gereconstrueerde lichaam kunstmagazine Ruimte. 1995 Jihm Lamoree, De Manipulators, Het Parool. Bert Steevens, Collishaw en Kwaaitaal, Metropolis M. Renee Steenbergen, Danielle Kwaaitaal, NRC Handelsblad. 1996 Aart Brouwer, Ondieren, De groene Amsterdammer. Wilma Suto, De verzoening van een tijgerlelie, De Volkskrant Martijn van Nieuwenhuyzen, Danielle Kwaaitaal, FlashArt. 1997 Ineke Swartz, Beeldsoep van pinguins, De Volkskrant. Sven Lutticken, Kwaadaardig woekerende bloemen, Het Parool. Anton Staartjes, De Chemistry van Danielle Kwaaitaal, Desktop Creation. (computer magazine) Kerstin Sweighofer, Am computer werden bruste zu ufos, Art. Nina Volkersma, Hybrids, Catalogus Appel Foundation. 1998 Mirjan Keunen, De avontuurlijke wereld van een VJ, Trouw. Petra Vethman, Helden, Cosmopolitan. Jihm Lamoree, Macha-kunst, Het Parool. Koen Poolman, Danielle Kwaaitaal in vijf beelden, Oor. Paola van de Velde, Verleidingskracht van jongeren, De Telegraaf. Waldemar Januzczak, Klein and Kwaaitaal, Sunday Times. Martin Bril, Diep gesprek na opening, Dutch. 1999 Joost Zwagerman, Landschap, De Volkskrant. Sara Luijters, Bewegend behang, Het Parool. Jacquine van Elsberg, Arthouse, Skrien. Yolande Verheyen, Love, Life and Videotapes, Chiq. Yvon Kouwenaar, De Veejay kunstenaar of techneut? BG Magazine. Floris Brandrier, Jong talent verkent Taiwan, Algemeen Dagblad. 2000 Iris Dik, Veejays uit de nachtclub in het daglicht, Vrij Nederland. Petra Vethman, Het maakbare lichaam, Elle. Nancy T. Lu, Revisit Amsterdam, China Post. Masja Ros, Duur verkochte huid, HP/De Tijd. Douglas Rushkoff, HI&LO, FlashArt 2001 Ineke Swartz, In de kunst is schijn altijd werkelijkheid NRC Handelsblad. 2002 Marijn van der Jagt, De verborgen werking van sekse in de kunstwereld. Marieke van Hal, Video art or photography, Freeeye magazine. Coromandel Brombacher, Kunst is als water, Spits. Kees Keyer, Over de verstrengeling van commercie en kunst Het Parool. Merlijn Schooneboon, Het lichaam als fantasielandschap De Volkskrant. Renson van Tilborg, Bogylogo, Identity Matters. Hemmy van Reenen, Kwaaitaal pakt lichaam als landschap, Het Veluws Dagblad. Eveline Stoel, Luxe, HP/De Tijd. 2003 Mick Boskamp, Danielle Kwaaitaal, Playboy. Marijn van der Jagt, Haar van boven, Vrij Nederland. Ben Melis, Onafhankelijkheid via de computer, Mac and Fan. Cindy Stello, Danielle Kwaaitaal gaat HI&LO, XPRS Magazine. Frank Tschirner, Amsterdam berauscht, H.O.M.E. magazine. 2004 Els Quagebeur, Een onderwater sprookje, Het Parool. Sandra Smallenburg, Glimmende waternimfen, NRC Handelsblad. Ruud van Slooten, Zien en gezien worden, Man. Famke van Praag, Ode aan het vrouwenlichaam, nl20. Wies Verbeek, Over 30 vrije vrouwen, Esta. 2005 Els Quagebeur, Woman INC, Het Parool. Joris Kelderman, Mannen mogen meekijken, Blend. 2006 Ontwerp bijdrage Frame magazine. Ontwerp bijdrage Neomag (Oostenrijk) Beeld bijdrage, Horen, zien en ruiken, het Parool. 2007 Simone Simon, Kunstenaarseiland Ibiza, Elegance. Karel Ankerman, poëzie rondom de wachtkamer, FD. Famke van Praag, Danielle Kwaaitaal in Ibiza, de Pers. 2008 Henrico Prins, Tracing Reality, de Volkskrant. Harmen Hoksbergen, Reis op roltrap geeft nieuwe dimensie, Haarlems Dagblad. De werkelijkheid traceren achter de douane, Metro. Sandra Spijkerman Raytracing op Schiphol, Kunstbeeld. Jos Bloemkolk, Kunst kijken op Schiphol, Het Parool. 2009 leven na de Roxy, Renson van Tilborg, L'officiel. Schoonheid is heel dichtbij, Ilonka Leenheer, Elle. De Hollandse School, Meta Struyken, NewStyle Megazine Starende nimfen, Sandra Spijkerman, Trouw. Nimfen protesteren in de marge, Lennard Dost, De Volkskrant. Mooie vrouwen op sterk water, Isabella Werkhoven, Dagblad van het Noorden. Jezelf zoeken, Kim Bos, Vrij Nederland. Danielle Kwaaitaal, Sabine Modder, Mocoloco. Het Bureau van Danielle Kwaaitaal, Famke and Floor van Praag, Jacky Business. Leven van fantasie, Sara Luijters, Margriet. 2010 Artist top-100, Riki Simons, Elsevier. 2011 I promise to Love you, Kunstbeeld, Roos van Put. Artist top-100, Riki Simons, Elsevier. Belletjes in bad, NRC, Marion van Eeuwen. Lofzang op het vrouwelijk lichaam, Het Parool, Jan Pieter Ekker. * DVD Releases: HI&LO 2002, NoTV/Universal (60 min) FLO 2004, Inspire Music (45 min) * Kunstcollecties DeLAMar Theater Groninger Museum Achenbach Art Consulting, Keulen Van den Ende Foundation LUMC Leiden Amsterdam Airport Schiphol Gasunie Groningen Vitens, Utrecht Erasmus Universiteit Visser Bay Anders Toscani Stadsdeel Bos en Lommer ABN AMRO Nederlandsche Bank Randstad KPN Telecom Stedelijk Museum K.L.M. De Balie Akzo Nobel Caldic collectie Diana Stigter Gallery Annet Gelink Gallery Aschenbach Gallery Han Schulte Marcel Wanders Div. Prive Collecties * Theater producties (video) Zomerdroom, met het Orkest van de 18e eeuw en het Nederlands kamerkoor, Utrecht Ode aan de Vrouw, i.s.m. Calefax rietblazers ensamble, tournee Het Bal, Concertgebouw, Amsterdam, met het Ned. Blazers Ensamble en DJ Eddy de Clerq Bang The Inside, Frascati, Amsterdam met Harry de Wit en Elise Lorraine. Marv!, met Nadine Lavern. regie, Jan Ritsema. Heartbreakers, Lantaarn/Venster, Rotterdam, met Jacob ter Veldhuis en de Houdini's. It's my ass you're thinking about, Frascati, Amsterdam, met Paz Rogo. Bubble Gum Wrapper, Scapino Ballet. regie, Nanine Linning * Jury De Kunstbende 1998 en 2001 Prix de Rome fotografie 2002 Fotoacademie Amsterdam 2010 * Gastdocentschap HKU Utrecht 1998 Kunstacademie Arnhem jaar 1999 2000 Design Academie Eindhoven 2000, 2002 Frank Mohr Instituut Groningen, 2007 Frank Mohr Instituut Groningen, 2009 Kunst Academie Minerva, Groningen, 2009 * Kunstopdrachten (selectie) Studies of Angels: Menzis, Wageniningen (2011) Dromen van Nazar: Brede school Olympia, Breda (2011) Liquid Diamonds: Prime Technology Investments, Amsterdam (2010) Amsterdam Schiphol Airport: BC corridor, Tracing Reality (2008) HKU: Composer in Residence: video, met David Dramm en Bart Visser (2007) Stadsdeelkantoor Bos en Lommer: CultureScapes, fotowanden (2007) Nokia: "My Amsterdam": videowerk voor het Nokia World congres (2006) Postbank: Ontwerp giropas: introductie "Ontwerp je eigen pas" (2006) Ambi Pur: Videowerk tbv het geurtheater (winnaar van een Eva) (2006) FSC: financieel centrum diverse stadsdelen: Ontwerp glassvisuals (2006) ABN AMRO: video remix kunstcollectie (2006) Sanex: fotografie 100% Sanex campagne (2005) Nokia: presentatie Nseries: Westergas terrein ASD (2005) KPN: Videowerk lancering "Sluit je aan" (2005) Philips: Videowerk lancering "Sense and Sensibility" (2005) Stadsdeelkantoor Bos en Lommer: Culture Scapes, fotowanden (2004) Dance4Live: concept en logo ontwerp i.s.m. F. v. Maarschalkerwaart (2003) KPN: Ontwerp 3 KPN telefoonkaarten (2003) TDK: Logo ontwerp. (2002) Randstad: Ontwerp zomerTshirt. (2002) VPRO: leader voor "Cantate" i.s.m. Jacob ter Veldhuis. (2002) Umbro: ontwerp Tshirt 'Bodylogo' ism Niels Meulman (2002) Elsevier: Jaarkalender met eigen werk (2001) Nike: presentatie dames collectie. (2001) FashionFastForward: Video animatie.(2001) Gouden loekie award: Veejay Remix deelnemende commercial's (2001) Science Museum Glasgow: "Spring of pills" (i.s.m. DJ Angelo) (2000) Coebergh: Ontwerp Sarong (2000) Footlocker: Advertentie magazines en billboards (1999) De Balie: Stairway to Heaven, Behang (1999) Playboy: Videoclip (1999) Veronica: Wekelijks tv programma "Chemistry TV" (1998) Calvin Klein: Video introductie CK horloges. (1998) * Veejay Performances (selectie) Pacha Ibiza,Spanje. 2001 Istanbul Turkije. End of Summer festival Bregentz, Austria. Film Festival Cannes Frankrijk. WorldExpo Lissabon, Portugal. Club WMF Berlijn, Duitsland. Tigerbar Hamburg. Duitsland. Blushing Pink Zurich, Zwitserland. atlive Taipei,Taiwan. Golden Horse Filmfestival Taipei, Taiwan. HI and LO, Core Tokyo,Japan. Speedfreax Amsterdam. S.O.A.P. Amsterdam. Now and Wow Rotterdam. Chemistry Amsterdam. Loeki Awards Stadschouwburg Amsterdam. Lions Cannes, Frankrijk. Sensations Amsterdam. Wasteland Amsterdam. Buddah bar Milaan, Italie. Embassy Club Jakarta, Indonesie. Noorderslag Groningen. TMF Awards Ahoy, Rotterdam. Lichtung Rieden, Duitsland. HI and LO on tour Istanbul, Bodrum, Alanya, Turkije. Fashion Uncut Panama, Amsterdam(. Fashion Lounge Beurs van Berlage Amsterdam. Impact festival Tivoli, Utrecht. De Gigant Apeldoorn. Wordwide Video Festival Melkweg, Amsterdam. Pori Jazz Festival Heinakuuta, Finland. Kunstverein Hamburg, Duitsland. Racisme Beat it, Spaarnwoude. De nieuwe Vide, Haarlem, Dream Amsterdam, met Spencer Tunic club 11, Amsterdam.

Deepskin Documentary

MEDIA Danielle Kwaaitaal was guest in the T.V. Program GoedeMorgen Nederland to tell about her exposition de verleiding (seduction) in Den Haag at the Museum for communication. (see picture) Skindeep, documentary Back in 2004 Danielle was being portrayed by director Jenne Sipman. She followed her during a period of a year, while making her art movie FLO and her solo exhibition at Torch Gallery in Amsterdam. Skindeep is an intimate, yet fascinating documentary, a personal document of an exponent of a generation of artists that put the house and club culture of the early 90s on the map. It is the story of an attractive woman who searches for her own ideal of beauty in her work and her life, and uses her own body as a subject in that quest. Skindeep (50 min.) is shot on 8 and 16mm film, HD and raw video, produced by Zeppers Film and TV and broadcasted by the NPS in 2006. (see picture) View Skindeep online: www.deepskin.nl (Dutch spoken, no subtitles) Kunststof, radio interview Listen to the interview with Danielle on the Dutch radio program "Kunststof". She tells about the inspiration she found on the Island of sun and sin; Ibiza! Copy paste http://www.op.fm/index.php?p=Kunststof&rc=368&po=130 in your browser and scroll down! (Dutch Spoken) Sunday Times - Waldemar Januszczak A pair of Dutch artists Micha Klein and Danielle Kwaaitaal, are responsible for this loud assault upon Cork Streets decorum. Both work with computers to produce slick techno-portraits of their fellow ravers. Kwaaitaal gives us spacey heads seen through droplets of water. Klein gives us kinky group scenes in which the beautiful people of Amsterdam take off their clothes, turn up the music, swallow naughty tablets and set about amusing themselves with astonishing decadence. At least, that is what it looks like to me. As someone whose knowledge of rave culture is even itsier and bitsier than the micro-skirts sported by Klein s ecstatic computer cuties, I confess to finding this show exceptionally energising. Upstairs, loud music and lurid patterns slap you about the face. Downstairs, you wander into a basement wallpapered exclusively with close-ups of someones s pubic hair. The computer skills that went into the creation of these notably absurd Dutch fantasies are remarkable. Danielle Kwaaitaal- Thanja Wallroth During her years as an art student at the Rieveld Academie Danielle Kwaaitaal was already making photos of her own body - she combined eyes, lips and other parts of her body so that they formed abstract star-shaped signs. The montages that she initially made by hand in the darkroom, became increasingly complex however; the transition to working with a computerised paint-box was a logical next step for her. Danielle Kwaaitaal also bases her work on her own body when she works with the paint-box, she takes photos of body parts and then puts these fragments in the computer. With the aid of a mouse she makes a mix of her fingers, nose, nipples and pubic hair. In Bubbling (1994) she dipped these close-ups of her body in a bath of sparkling champagne, using them to construct a sort of virtual landscape of flesh. Although the separate parts continue to be recognisable in all their carnality, the total image creates confusion because of the strange combinations and compositions in which these recognizable elements are presented. They serve to emphasise the fictional character of her montages; these are imaginary reconstructions of the body that initially look like extremely real images. Danielle Kwaaitaal transgresses the natural bounds and traditional perception of the body as a coherent whole in order to create new forms that are both abstract and sensual at the same time. In the first instance her approach is formal, since she is concerned with the aesthetics of the total picture, but even here the undertone in light-footed. Space Nipples (1993) is a good example; it is a video of her nipples that whirl around, endlessly adrift in empty space like flying saucers. Kwaaitaals images derive from an imagination that is inspired by technology. Her method is comparable to that of a surgeon: with the paint-box she makes things visible that cannot be seen with the naked eye. Surgically she explores her own body, presenting an image that is broken into many pieces and combined once more according to new laws. One could compare Kwaaitaals working method with genetic manipulation, just as traditional photo - montage work is comparable to plastic surgery in the sense that one can still see the stitches. The way in which Kwaaitaal processes photos with her paint-box down to the smallest pixels makes one think of the manipulation of genetic material that are now possible with biotechnology; the result is so thoroughly manipulated that you no longer even experience it as a montage or composition. KwaaitaalÕs work then forms a response to changing notions of the human body in western society. Just as the paint-box offers one a complete freedom for the manipulation and creation of new imagery, new developments in the field of genetic manipulation and plastic surgery create unprecedented possibilities for the redesigning of nature in general and the human body in particular. Our bodies are no longer something that are fixed once and for all, subject only to the course of nature; instead they are increasingly becoming a sort of container that can be shaped at will.

Elegance Summer 2007

Elegance Find out more about the exhibition 'Vamos a Ibiza!' in the Dutch Elegance Summer issue (July and August 2007). The article is written in Dutch by Simone Simon. 'Artist island IBIZA, half a century of sun and sin' the article is called, and is accompanied by several printed artworks by Danielle Kwaaitaal. Vamos a IBIZA / Op naar IBIZA! Exposition about 50 years Dutch art on Ibiza 13 July till 19 August 2007 at Arti et Amicitiae in Amsterdam 7 September till the end of October 2007 in Eivissa on Ibiza The art exposition gives a comprehensive overview on Art and Literature over the last half decade made by Dutch artists and writers whom lived, worked, or visited the Island. Danielle Kwaaitaal shows her successful underwater fairytale FLO, and a new episode of her "Studies of Angels" 2007. The new work captures the magic of Ibiza like a silent dream, and gives away her secret by looking closely. With this new work Kwaaitaal approaches photography on another level, by a drawing straight onto the image surface it makes the photowork a unique piece. More information: Gabrielle Mertz, arti@arti.nl, 003120 6245134 or 003120 6233508 www.arti.nl Catalogue available. Arti et Amicitae Rokin 112 1012 LB Amsterdam Opening hours: Tuesday till Sunday: 13:00 hours till 18:00 hours

Volkskrant 24-04-2008

MEDIA Hé, ik zie mijn huis! de Volkskrant, Voorkant, 24 april 2008 Henrico Prins Op de luchthaven Schiphol wordt de laatste hand gelegd aan een kolossaal kunstwerk van Danielle Kwaaitaal. Ze mocht zich uitleven, maar moest ook de visuele ori‘ntatie van de bezoeker in acht nemen. 'Dit is een buitenkans.' Door Henrico Prins Reizigers op Schiphol passeren, in de corridor tussen B- en C-pier, een deel van het op het glas bevestigde kunstwerk van Danielle Kwaaitaal, Tracing Reality. 'Je hebt hier een miljoenenpubliek. Wie droomt daar nou niet van?' Kunst op Schiphol moet rustpunt vormen Schiphol heeft een naam hoog te houden als het gaat om zijn bedrijfscollectie. Waar vergelijkbare kunstverzamelingen zich bevinden in gebouwen die voor het gewone publiek niet of nauwelijks toegankelijk zijn, kan de luchthaven zich richten op een gigantische stroom reizigers - in 2007 werden ongeveer 50 miljoen passagiers geturfd - en een niet bij te houden aantal afhalers, wegbrengers en dagjesmensen. Met zijn verzameling wil Schiphol 'een rustpunt vormen, een ontmoetingspunt, een moment van bewondering scheppen' met behulp van 'autonome kunst die zich losmaakt van de omgeving'. Een buitenbeentje is in dat opzicht de dependance van het Rijksmuseum, sinds 2002 gevestigd achter de paspoortcontrole tussen de E- en de F- pier. Er zijn permanent tien regelmatig wisselende werken van Hollandse meesters uit de Gouden Eeuw te zien, afkomstig uit de collectie van het Rijksmuseum. Schiphols eigen collectie omvat de namen van tientallen gerenommeerde kunstenaars uit binnen- en buitenland, van John Kormeling en Corneille tot Dennis Adams en Sol LeWitt. Danielle Kwaaitaals deze dagen aangebrachte Tracing Reality komt voort uit een kleine competitie die de kunstcommissie van Schiphol uitschreef. Amsterdam Airport Schiphol, zoals de luchthaven voluit heet, organiseert geregeld ontwerpwedstrijden die het 'innovatieve karakter' van het bedrijf moeten onderstrepen; deze maand werd Create a Barrier of Silence gelanceerd, een competitie die moet leiden tot een 'geluidwerende voorziening' nabij de Polderbaan. Schiphol heeft daarvoor zelf al een aantal oplossingen paraat, maar daagt nu 'ontwerpbureaus, het bedrijfsleven, universiteiten en privŽ-personen over de hele wereld' uit om 'te komen met een beter ontwerp'. Danielle Kwaaitaal trok een denkbeeldige cirkel om Amsterdam en kwam terecht bij de uitgestrekte polders, de Zuidas, het Amsterdamse Bos en de bloemenveiling van Aalsmeer. Gewapend met die ingrediénten probeerde ze bij de kunstcommissie van Schiphol een opdracht in de wacht te slepen met een prachtige inzet: de glazen wanden, 450 vierkante meter groot, die op de luchthaven de pieren B en C met elkaar verbinden. Met de computer liet Kwaaitaal haar beelden versmelten - zoals ze dat al eerder, op een veel bescheidener schaal, had gedaan voor het kantoor van het Amsterdamse stadsdeel Bos en Lommer, waar ze een reis van Nederland naar Marokko op fotowanden weergaf. De lange strook op de luchthaven doopte ze Tracing Reality. Met behulp van de nieuwste technieken worden de lappen print- op- folie deze week aangebracht door een team van applicateurs ('Nooit plakkers zeggen!', waarschuwt Kwaaitaal). De kunstenares (43) aanschouwt hun verrichtingen met verbazing. 'Ik weet al heel lang hoe het eruit zal zien', zegt ze, 'maar zelfs de beste computermontage komt in de verste verte niet in de buurt van hoe het bedoeld is. Nu het er in het echt komt te hangen, stukje bij beetje, verrast het me keer op keer.' Ze kan alleen al opgetogen raken doordat de zon nu schijnt, en een buiten voorbijtrekkende wolk in de corridor tussen de twee pieren ineens leidt tot wonderlijke impressies op de vloer. 'Zo mooi, dat kun je niet verzinnen; de werking van het licht is toch weer heel anders dan je van tevoren kunt bedenken.' Dankzij die vanzelf bewegende kleurenpatronen zijn er raakvlakken te over met haar werkzaamheden als vj ('videojockey'), maar haar project op Schiphol vertoont ook nog eens grote verwantschap met haar fascinatie voor landschappen - haar eerste reeks Bodyscapes, keurig geordende lichaamsdelen die als een Alpenmassief oprijzen, dateert alweer uit 1992, toen ze nog maar net was afgestudeerd aan de Rietveld Academie. Het is vooral te danken aan de schaalgrootte dat Tracing Reality zich lastig laat vergelijken met wat ze tot nu toe deed. 'Voor een kunstenaar is dit een buitenkans', zegt Kwaaitaal. 'Natuurlijk, dat komt door de oppervlakte, maar ook door het aantal bezoekers. Je hebt hier een miljoenenpubliek - wie droomt daar nu niet van? Je gaat het zien, als je op Schiphol bent. Of je nu wilt of niet. Het is ontzettend speciaal om op deze plek iets te mogen maken.' Haar werk moest een 'landmark-achtige kwaliteit' bezitten, en tegelijkertijd kunnen dienen als oriëntatiepunt voor de bezoeker. 'In dat verband heb ik heel veel gehad aan de bemoeienis van de kunstcommissie, die in eerste instantie een lichte zorg uitsprak over de transparantie. Ze zeiden dat de bezoeker wel het gevoel moet houden dat hij weet waar hij naartoe gaat.' Die vorm van duidelijkheid is een eigenschap waarmee een kunstenaar niet altijd rekening hoeft te houden, maar op een luchthaven - die door een groot deel van de passagiers per definitie als chaotisch zal worden ervaren - kun je het niet zonder stellen. 'Dat besef heeft het ontwerp heel veel goed gedaan', zegt Kwaaitaal. 'De overgangen tussen de verschillende scènes zijn helderder geworden. Je wordt vanzelf meegetrokken naar het beeld dat erop volgt.' Nu het zijn uiteindelijke vorm begint te krijgen, ervaart ze ook de grappige bijkomstigheid dat haar werk weliswaar een 'plat ontwerp' is, maar al heel snel meer dimensies lijkt te hebben. 'Dat komt door de transparantie, de dieptewerking en de interactie met de toeschouwer, die er middenin staat. Dat is leuk, om de reizigers erbij te zien.' Minstens zo aardig zijn deze week de uitbundige kreten van de passanten. Kwaaitaal: 'Ik hoorde iemand roepen: kijk, ik zie mijn huis!' www.daniellekwaaitaal.nlwww.linkartcompany.nl © de Volkskrant

Volkskrant frontpage

Volkskrant Fotomontage op Schiphol de Volkskrant, Voorpagina, 24 april 2008 Op de luchthaven Schiphol legt een team van zogeheten applicateurs deze week de laatste hand aan Tracing Reality, een kunstwerk van Danielle Kwaaitaal. Op de 450 vierkante meter grote glazen wand in de corridor tussen de B- en de C-pier wordt folie bevestigd waarop een fotomontage is geprint van een reeks beelden die in en rondom Amsterdam zijn gemaakt: de Zuidas, het Amsterdamse Bos, de bloemenveiling van Aalsmeer en een polderlandschap. Zie ook de Voorkant © de Volkskrant

Trouw 17-09-2008

Trouw Schermen met de werkelijkheid Trouw 16-09-2008 Experimenteren met de mogelijkheden van de digitale wereld dat doen kunstenaars al vanaf het begin van de jaren negentig. Hoe het er anno 2008 voor staat, is echter niet gemakkelijk te zeggen. Stedelijk Museum CS had met de tentoonstelling 'Deep Screen - Art in Digital Culture' daarin inzicht kunnen geven. Deze expositie, tevens voorstel voor de aankoopronde van dit jaar, wil de gevolgen voor de kunst tonen van de toenemende digitalisering van onze cultuur. Daartoe zijn 18 uit ruim 200 ingezonden kunstwerken geselecteerd die stuk voor stuk iets van doen (zouden moeten) hebben met die digitale wereld. Daarbij is van ondergeschikt belang hoe de kunstenaar zich uitdrukt. Verf, software of geluid%3 het kan allemaal. Helaas oogt de expositie als los zand en is de kwaliteit soms ver te zoeken. Waarom selecteerde de jury het slappe 'StartEndTime' van Mark Bain? Bain - heus niet de minste - geeft de toeschouwer geen enkel aanknopingspunt dat het hier om een vertaling in trillingen gaat van seismologische golven van het instorten van de Twin Towers. Het had net zo goed een tsunami of willekeurige aardbeving kunnen zijn. En wat te denken van de video-installatie van 'The Time Surgeon' van Nathalien Mellors. Daarin combineert deze Engelse kunstenaar tenenkrommend acteerwerk met een onnavolgbare verhaallijn. Een van de weinige echt sterke en duidelijke werken is het indrukwekkende 'Spatial Sounds' (2000/2001) van beeldend kunstenaar Marnix de Nijs en geluidsmaker Edwin van der Heide. Bevestigd aan een robotarm tast een speaker uitgerust met sensoren de ruimte af op beweging. Zodra een bezoeker in de buurt van zijn territorium komt, reageert de machine met een knetterend elektronisch concert en gaat hij furieus rondjesdraaien. De machine zoekt contact, maar is vervolgens beangstigend. Dat intrigeert. In de catalogus schrijft gastcurator en voorzitter van de jury Andreas Broeckmann dat sommige van de gekozen werken 'het museum en zijn bezoekers zouden uitdagen om hun referentiekaders te herzien'. Een prima doelstelling, alleen lijkt het erop dat Broeckmann - overigens buitengewoon deskundig als het gaat om kunst en digitale cultuur - zich danig vergist in het bestaan van die referentiekaders. Die zijn er niet. Er is namelijk nog geen expositie georganiseerd of publicatie verschenen waarin een helder en compleet overzicht wordt geschetst van de invloed van digitale cultuur op de hedendaagse beeldende kunst. Daardoor is 'Deep screen' vooral gesloten Veel toegankelijker dan 'Deep Screen' is het werk van Danielle Kwaaitaal (1964). Zij heeft zich als beeldend kunstenaar vanaf het begin van haar carriere bezig gehouden met de digitale beeldcultuur. Door als veejay op te treden en ook (reclame)opdrachten voor grote bedrijven (KPN, Postbank, Sanex) te doen, zoekt zij bewust een ander publiek op. Begin deze zomer realiseerde zij 'Tracing Reality' een fotografisch panorama (een transparant fotowerk op folie en glas) voor de kunstcollectie op Schiphol. Komend voorjaar staat er een solo van haar op het programma in het Groninger Museum. Net van de academie maakte Kwaaitaal begin jaren negentig furore met haar 'Bodyscapes', details van het naakte menselijk lichaam die door de extreme close-ups op landschappen leken. Al op de academie was zij bezig met het plakken en knippen van foto,s. 'Maar dat lukte in de doka nooit sporenvrij', vertelt Kwaaitaal. 'Toen de Paintbox kwam, de moeder van Photoshop, kon ik voor het eerst sporenvrij ingrijpen.' Die machines waren destijds echter onbetaalbaar. Daarom klopte ze bij de firma zelf aan. Niet tevergeefs. 'Ik heb daar heel wat nachtelijke uren mogen 'schilderen' op de computer. De eerste uren op de PaintBox waren een bijna religieuze ervaring. Het was een openbaring van mogelijkheden. Je kon zomaar het perfecte fotografische beeld creeren. Echt ,virtual reality,.' Begin jaren negentig was het digitaal bewerken van beeld nog nieuw. 'Het was een techniek die tot dan toe werd gebruikt in dure reclamecampagnes voor strakgetrokken Mercedessen, die gebruikte ik nu voor kunst. Dat was even wennen.' In galeries en musea was er nauwelijks aandacht en ruimte voor de dingen die Kwaaitaal deed. 'Daarom ben ik op zoek gegaan naar een alternatief. Ik wilde dat mijn werk een groot en jong publiek zou bereiken. Dat kon in de dance scene.' Kwaaitaal richtte een eigen platform op en werd in korte tijd een succesvol veejay (video jockey). Op dansavonden over de hele wereld heeft zij beelden aan elkaar gemonteerd, parallel aan de muziek van grote deejays. Sinds de millenniumwisseling richt Kwaaitaal zich vooral op vrij werk en werk in opdracht. Onderscheid tussen het commerci‘le en het autonome werk is er voor haar nauwelijks. Als rode draad in haar oeuvre noemt Kwaaitaal de esthetisering van het beeld. En de betekenis daarvan. 'Ik wil de wereld van de droom en de betovering blootleggen. Met het gevaar dat je esthetisch doorslaat in gemakkelijke oppervlakkigheid.' Schoonheid op het randje dus. Dergelijke schoonheid is zeker ook terug te vinden in 'Tracing Reality', een 450m2 'glass visual' die zij in de corridor tussen pier B en C op Schiphol heeft aangebracht. Een denkbeeldige cirkel rond Schiphol vormde er het vertrekpunt voor. Uit die cirkel heeft Kwaaitaal delen geselecteerd, gefotografeerd en op de computer bewerkt. Die heeft zij vervolgens afwisselend als close-up en overview tot een panorama aaneen geregen. Staand op de rolband trekken prachtige bloemen (Aalsmeer), een polderlandschap met een vijver, glazen puien van een kantorencomplex (Zuid-as), tientallen lentefrisse bomen (Amsterdamse bos) en een wijds uitzicht op een dynamische stad bij vallende avond (Zuid-as) aan de reiziger voorbij. Ook al wordt het panorama telkens onderbroken om uitzicht op de vliegtuigen te geven, enkele druppels en bellen zorgen voor continu•teit. Ze fungeren als visuele bruggetjes tussen de verschillende onderdelen van het panorama, want in die ronde vormen weerspiegelen delen daarvan. De bijzondere bellen en druppels zijn ontstaan door 'raytracing': een state-of-the-art computertechniek die de werking van licht op driedimensionale objecten berekent. Fraaie effecten zijn het resultaat. Uiteindelijk is 'Tracing Reality' een ode aan de schoonheid van het Hollandse landschap rond Schiphol. Schoonheid mag dan de rode draad zijn, Kwaaitaal beperkt zich daar niet toe. Zij heeft altijd de grenzen opgezocht, tussen reclame en kunst, mode en kunst. 'Ik ben benieuwd naar die grenzen. Ook uniciteit intrigeert me. Het aura van een kunstwerk waarvan er een of twee exemplaren bestaan, is uiteindelijk toch anders dan van iets waarvan er 100.000 in omloop zijn.' Dat zijn interessante kwesties, zeker in het digitale tijdperk waarin het beeld voor iedereen beschikbaar, toegankelijk en manipuleerbaar is. Bij Kwaaitaal leveren die vragen minstens zo interessant werk op. En dat alles verpakt in verleidelijke schoonheid, waardoor het voor een groot publiek toegankelijk is. De computer met al zijn mogelijkheden gebruikt zij daarbij louter als middel. Zoals een schilder verf en kwast hanteert. Deep Screen - 'Art in Digital Culture' t/m 30 sept Stedelijk Museum CS, dag 10-18 uur. www.stedelijk.nl. www.daniellekwaaitaal.nl en www.schiphol.nl/kunst Sandra Spijkerman

HI&LO By Rushkoff

HI&LO By Douglas Rushkoff Smooth yet gridded, at once mosaic yet interrelated, HI and LO threatens ourmost sacrosanct dualities while seducing us with the very sexual tension attheir core. To enter Kwaaitaal's universe is to leave ourselves behind, but the reward is worth it. This shows title states its purpose, not high or low, but Hi AND Lo. The merging of irreconcilable opposites reveals the false distinctions we make between them, and releases the voltage accumulated during years of forced separation. Here we find the line blurred between high and low culture, are these photographs more appropriate for the walls of the museum or the pages of a trendy fashion magazine? Could they find their home in both, or would oneside object to such sharing? Such merging? Are we to see these young dancers as chaste or sexualized? Are they floating in the pink innocence of the womb, or penetrating the pink portals of intimacy? Could they be both? Is this freedom or liberty? Some seem labeled, judged, imprisoned by their frames, while others crash through to inhabit spaces their creator seems not to have anticipated. Locating neighbors and spreading their pink essence. On drugs and off, on public display and in private bliss, naive children and wise adults, Kwaaitaal's subjects have transcended our obsolete notions of young and old, academy and street, sacred and profane. They prove this in their attitude, aware of our presence yet delightfully comfortable in their own photographed skin. Are we as comfortable looking at them as they are being seen by us?